به حال و هوای کبوتران حرمت رشک می­برم.

و به حس و حال آن طواف­گران فرشته­آسا

غبطه می­خورم.

و از این هرزه­گردی و زمین­گیری

و بی­بال­وبرگی خودم غصه دارم.

دوست دارم مثل حافظ ادعا کنم:

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او

زان ســــفر دراز خود عزم وطن نمی­کند .

اما این دل هرزه­گرد،

این کبوتری که هر روز بر بام تازه­ای می­نشیند،

این کبوتری که هر جا، به طمع دانه­ای فرود می­آید،

دست این آرزو را می­بندد

و پای این امید را در گل می­نشاند .

کاش می­شد که این کبوتر دل،

یکه­شناس حرم تو باشد.

کاش می­شد که جز آستان تو،

هیچ تصویری قاب چشم­هایش را پر نکند .

کاش می­شد که این دل،

هماره حرم تو را پاس بدارد

و همه جا را حریم تو بینگارد(که هست) .

کاش می­شد که این کبوتر دل

جز از دست­های مهربان تو دانه نگیرد

و جز آغوش مهر تو لانه نپذیرد.

کاش می­شد که این کبوتر دل،

مقیم مستدام کوی تو باشد

و دام هیچ غریبه­ای را بر بام آشنای تو نگزیند .

کاش می­شد که هر روز، نه یک بار، که هزار بار

دور حرم تو چرخید

و سینه را از عطر حضور تو پر کرد

و چشم را از تصویر جمال تو آکند .

کاش می­شد که این دل بی­قرار

در آغوش نفس­های گرم تو قرار بگیرد

و این جان سرگشته در شولای مهر تو آرامش پذیرد

نازنین!

چشم دلِ همه­ی گره­ها،

خیره به دست­های گره­گشای توست.

ای عزیز!

هر چه نقص و سستی و کاهلی است از این سوست .

در حرم لطف تو، منع و قهر و جفا راه ندارد.

«نه» گفتن در قاموس شما اهل بیت نیست.

در بارگاه شما دست رد

بر سینه­ی هیچ اذن دخولی نمی­خورد .

هر چه هست از قامت ناساز بی­اندام ماست

و رنه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست.

آستان و حرم تو حاجب و دربان ندارد.

فضای قدسی حرمت،

هیچ کبوتری را گزینش نمی­کند.

همین که دلی به سوی تو پر کشید،

گلدسته­های حرمت بال استقبال می­گشایند

و سینه­ی طلایی گنبدت

به هر دل خسته و شکسته خوش آمد می­گوید

و چشم­های رئوف تو

هیچ سلامی را بی­جواب نمی­گذارد .

اشهد انک تشهد مقامی و تسمع کلامی و ترّد سلامی .

السلام علیک ایها الامام الرئوف .

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا .

سیدمهدی شجاعی