احساس­های کهنه­ام باز هم سربرآورده­اند

و در کوچه پس کوچه­های نگاهت بی­تابی می­کنند.

باز بهانه­ات را می­گيرند.

 باز آغوش گرمت را از من تمنا می­کنند

و من مانده­ام که با اين همه بی­تابی چه کنم.

کاش بودی و خودت آرامشان می­کردی.

 نازنين،

بی تو چه بايد کرد با اين همه دروغ،

با اين همه فريب

 و من سردرگم مانده­ام و تو را تمنا می­کنم.

تويی که حقيقت داری و نه تويی که برای­مان ساخته­اند.

تو را برده­اند به سرزمينی که ما را بدان راهی نيست.

از همان جا دستم را بگير و کمکم کن.

انگار کن من نيز گدای همان کوچه پس کوچه­های مدينه­ام

                                   آن­گاه که نانی در کف او گذاشتی

                              و حال مرهمی بر قلب دردمند من بگذار

                                                 و اين فريبکاران را رسوا کن.

 بانوی من شهادتت و ديدار عاشقانه­ات با معبود گوارايت باد

 هرچند که ما اين­جا در طلبت بايد بگرييم .