| تبليغات | X |
|
معاونت پرورشي و تربيت بدني
|
سوم شعبان ميلاد حضرت امام حسين(ع)
و چهارم شعبان ولادت مظهر عشق و وفا حضرت ابوالفضل(ع)
و پنجم شعبان تولد سيدالساجدين امام سجاد(ع)
و يازده شعبان ميلاد شبه پيامبر علياكبر(ع) مبارك باد
سلام بر تو ای نزدیکترین نام به خدا!
سلام بر تو ای سفینه عشق!
مدینه را شور حضور تو پر کرده است.
شمیم لبخند پنجرهها!
فضا را عطرآگین نموده
و آسمان، خیره به نورافشانی مُنزل وحی،
نام زیبای تو را زمزمه میکند
و زمین چه سعادتمند، گهواره حضور تو پیدا شده است.
ای رهبر عاشقان و دلدادگان،
ای حسین (ع) میلادت گرامی و پاینده باد.
روز سوم شعبان سال چهارم هجرى، در بيت عصمت و طهارت نوزادى متولد شد كه ولادتش قلبها را مسرور و ديدهها را گريان ساخت. كودك را نزد رسول خدا (ص) آوردند. پيامبر گرامى در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و او را (حسين) ناميد. جبرئيل و فرشتگان آسمانها براى تهنيت و شادباش به محضر رسول خدا (ص) نازل میشدند و تولد اين نوزاد را تبريك میگفتند ولی آنان حامل پيام ديگرى نيز بودند، خبرى كه رسول خدا (ص) را بشدت متأثر كرد و اشك از ديدگانش جارى شد: (اين كودك را امت تو به قتل میرسانند!).
ولادت حضرت ابوالفضل العبّاس (ع)
«عباس بن علی بن ابی طالب علیه السلام»
در سال 26 هجری متولد شد. مادرش امالبنین بود.
امام علی علیهالسلام به برادرش، عقیل، که به انساب
و اجداد اعراب آگاه بود، فرمود:
« برای من زنی را انتخاب کن که فرزندانی شجاع بیاورد.»
عقیل فاطمه، دختر حزام بن خال، را معرفی کرد
و گفت:« در میان اعراب، شجاعتر از پدران او کسی را نمیشناسم.»
علی علیهالسلام با او ازدواج کرد و اوّلین فرزندی که از
امالبنین به دنیا آمد عباس علیهالسلام بود که او را
به سبب زیبایی چهرهاش، قمر بنی هاشم لقب داده بودند.
کنیه او ابوالفضل بود و امالبنین پس از او سه فرزند
به نامهای عبدالله بن علی و عثمان بن علی
و جعفر بن علی به دنیا آورد.
عباس بن علی چهارده سال با پدرش امیرالمؤمنین
و بقیه عمر خویش را در کنار دو برادرش زندگی کرد
و هنگام شهادت سی و چهار سال از عمر شریفش گذشته بود.
او در شجاعت بینظیر بود و چنان بلندبالا بود
که هنگامی که بر اسب سوار میشد، پای مبارکش به زمین میرسید.
میلاد با سعادت جمال نیایشگران,
حضرت سجاد(ع) مبارك
مردی میآيد که دستانش بوی کرامت،
پيشانیاش بوی بندگی و گامهايش،
ندای ايستادگی سر میدهد. بهار به حيرت میايستد،
باد سجده میکند و خورشيد، شکرانه میدهد.
هر كه كرامت و بزرگوارى نفس داشته باشد،
دنيا را پَست انگارد
. امام سجاد (ع)
خشنودى از پيشامدهاى ناخوشايند،
بلندترين درجه يقين است.
امام سجاد (ع)
ميلاد شبهپيامبر علياكبر(ع) و روز جوان مبارك
ای سرو بوستان ایستادگی!
ای زیباترین گل باغ حسین (ع)!
ای جوان رعنا و رشید حسین (ع)،
ای علی(ع) را یادگار! ای علی اکبر!
گلستانی از زیباترین گلهای فداکاری!
و دریایی از آبیِ عطوفت را در دل خود، جمع داشتی،
لوح عاشورا، در انتظارِ قلم شمشیر تو نشسته
تا خاطره دلیرمردیهای بدر و حنین را بر آن نقش نمایی
و تمثال قدمهای رسول خدا (ص) را بر پهنه کربلا حک کنی.
تو که در صورت و سیرت شبیهترین بودی
به پیامبـر خیر و برکت (ص)!
ســـلام و درود بیپایان بر صورت و سیرت پیامبر گونهات.
هر بار كه علياكبر(ع) به خيل دشمن ميزد، امام حسين(ع)
در طول مدت رزم چشم از او برنميگرفت و شبهپيامبر هم
هرگاه از عطش بيتاب ميشد لحظاتي به سوي پدر برميگشت.
تا اينكه پس از جدالهاي بيامان وقتي خود را در برابر عطش بيتاب ديد
رو به جانب پدر آورد و سر بر دامنش نهاد و از عطش ناليد
و گفت: ياابا! بيش از اين تاب تشنگي ندارم.
در حقيقت حضرت علياكبر به پدر ميگفت:
تا تو چشم به من دوختهاي نگاهت چون جوشني محافظ من است،
از من چشم برگير كه ديگر تاب تشنگي ندارم
و بگذار اين جوشن كنار رود و من با شهادت از عطش خلاص گردم.
